woensdag 26 december 2012

Ons kerstkindje....

Ik ben vandaag zo gelukkig, gewoon omdat we 2e kerstdag met z'n drieën kunnen zijn. Vorig jaar verlieten we zoontje op 2e kerstdag 's avonds in het ziekenhuis om even naar huis te gaan, zo'n 100km. We logeerden in het Ronald mcDonald naast het ziekenhuis, maar wilden toch even naar huis om wat spullen te halen. We waren 19e dec halsoverkop s middags van het ene academisch ziekenhuis in Nijmegen overgeplaatst naar het andere in Rotterdam, omdat er (daar waar ik al 2 weken lag) geen plaats was voor zoontje op de NICU. Ik had dus wel wat spullen bij me, maar manlief had helemaal niks. Die heeft 20dec snel wat ondergoed, t-shirt en toiletartikelen gekocht, maar extra kleding was toch ook wel handig. Op 24 dec, de dag dat ik werd ontslagen uit het ziekenhuis, haalde manlief voor mij nog snel een kolfapparaat, paracetamol, medicijnen en wat te eten en drinken. Hij liep als een gestreste kerstkalkoen door het centrum van Rotterdam om mij in alles te voorzien, voordat alles met de kerst dicht zou zijn.
De eerste keer dat ik hem mocht vasthouden

Vorig jaar voelde het zo rot om zoontje achter te laten. Na 7 maanden in mijn buik en een weekje vlakbij hem in het ziekenhuis, zat er ineens 100km afstand tussen ons. Hij was stabiel en daarom durfden we even weg te gaan. 's avonds reden we mee met onze zwager, die was op kerstbezoek bij zijn familie in Rotterdam geweest. Hij zette ons af in Nijmegen, daar stond onze auto nog altijd bij het ziekenhuis, we waren met de ziekenwagen een week daarvoor vertrokken. Daarna reden we naar huis en toen ik daar aankwam barstte ik in tranen uit.

Onze kat zat voor het raam te wachten, ik had hem bijna 4 weken niet gezien en hij was toen we werden overgeplaatst naar Rotterdam door mijn zus opgehaald om bij haar te logeren. Mijn vader had hem weer even voor een nachtje naar ons gebracht, zodat ik me niet zo alleen zou voelen. Het voelde fijn hem weer te zien. 4 weken daarvoor was de ambulance nog even langs ons huis gereden, toen ik werd overgeplaatst van Arnhem naar Nijmegen, zodat ik afscheid kon nemen. Ze kwamen toch praktisch langs ons huis, maar ik had niet verwacht dat de ambulanciers echt op mijn verzoekje zouden ingaan om even te stoppen. Wat een lieve mensen.

Maar toen ik binnen kwam, kwam de grootste klap. De lege box in de woonkamer en vervolgens zijn lege kamertje. Alles stond er wiegje, kast, commode, knuffels en natuurlijk de kleertjes maat 50 die in de kast hingen, waarvan ik me afvroeg of hij die ooit zou kunnen dragen. Nu waren die nog veel te groot voor hem. Ik pakte met betraande ogen wat hydrofiele luiers, dekens en spuugdoekjes in. Met de doeken konden ze zijn couveuse bedje opmaken, zodat het toch een beetje eigen was. En de spuugdoekjes droeg ik de hele dag op mijn borst om 's avonds als geurdoekje in zijn couveuse te leggen. En daarna was het nog even kolven en naar bed.



De volgende ochtend hebben we gelijk gebeld naar de NICU of alles goed was. Gelukkig was dat zo. Manlief pakte de auto snel in, ik kolfde nog een keer en we deden nog even boodschappen. Je moet toch ook voor jezelf blijven zorgen. Daarna begon de rit terug naar Rotterdam. Ik heb zelfs nog in de auto gekolfd, omdat anders mijn kolfschema door de war zou lopen. De rit kon me niet snel genoeg gaan, ik wilde zo graag weer bij zoontje zijn.

Zo hulpeloos en klein

En nu denk ik weer aan hoe ik me toen voelde. Alles voelde zo dubbel. Aan de ene kant voelde het alsof mijn leven voorbij was, zou ik ooit nog gelukkig kunnen zijn? Dit deed zo veel pijn, wanneer was deze nachtmerrie afgelopen? Aan de andere kant wilde ik van elk moment genieten, positief blijven voor zoontje, vertellen hoeveel ik van hem hou en vertellen dat hij mooi is en al mijn liefde geven. Misschien zou zijn leventje maar kort duren en dan wilde ik er toch op terugkijken als een mooie tijd. Iets wat de gelukkigste weken van je leven moeten zijn, voelden voor mij meer als 1 grote nachtmerrie. Was ik wel een goede moeder als ik nog geen echte binding voelde? Zou hij voelen dat ik wel probeerde al mijn liefde te geven, maar ook bang was dat het verdriet, als het mis zou gaan, nog groter zou zijn? En de kans dat het allemaal goed zou komen, was zo klein. Was het wel fijn voor hem als ik hem vasthield? Er gingen dan allemaal alarmbellen af, maar daar moest ik me niks van aantrekken zei de verpleging, zij hielden het goed in de gaten. Wat betekenden die alarmbellen? En waarom kon ik niet ongestoord van hem genieten, gewoon met zijn drieën zonder andere mensen in de buurt?

2 weekjes oud en voor het eerst kleertjes aan, maat 40

Het moment dat we voor het eerst echt met z'n drieën waren was zo'n 2 maanden later. We mochten oefenen om alleen met zoontje te zijn, voor hij mee naar huis mocht. We gingen naar de snoezelkamer, een kamer met een waterbed en allemaal lichtjes en ontspannende muziek. Daar lagen we met z'n drieën, wat een heerlijk gevoel was dat. Hier had ik 2 maanden naar uitgekeken en de tranen rolden over mijn wangen van geluk.

Nu rollen die tranen weer als ik dit schrijf. Tranen van geluk, omdat alles zo goed is afgelopen en we hier nu zijn met z'n drieën. Dit hoop ik nooit meer mee te maken en mijn gedachten zijn vandaag dan ook een beetje bij alle ouders die nu in het ziekenhuis zitten bij hun kindjes. Vorige week zijn we (op z'n verjaardag) nog in het ziekenhuis geweest voor controle. Alles was goed met z'n hartje en we hoeven pas over 9 maanden terug te komen. We gingen toen nog even langs met een traktatie op de afdelingen waar hij heeft gelegen. Het was fijn om de verpleging weer even te spreken, maar er kwamen ook veel herinneringen boven. Ik hoop dat 2013 ons jaar gaat worden van veel genieten en samenzijn.

Een jaar later


21 opmerkingen:

  1. Ik wens jullie alle geluk en gezondheid van de wereld!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zat met tranen in de ogen te lezen en wat fijn dat het nu zo goed gaat,
    Wens jullie alle goeds!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik wens jullie een heel fijn, gelukkig, maar vooral gezond 2013.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. ach gossie wat wassie klein zeg, gelukkig en gezond 2013 gewenst hoor!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Emotioneel stukje...wat geweldig dat jullie nu mogen genieten van elkaar!
    Voor komend jaar wens ik jullie alle geluk toe en vooral dat het qua gezondheid helemaal goed mag gaan.

    Groet,Marga

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik hoop echt dat 2013 jullie jaar mag worden!
    en wens jullie en jullie zoontje alle geluk en vooral een
    goede gezondheid toe.
    liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat een emotionele tijd was dat eind vorig jaar, ik wens jullie in 2013 veel geluk en gezondheid.

    Groetjes Annelieya

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat een heftig jaar hebben jullie achter de rug; laten we hopen dat 2013 een stuk rustiger zal zijn met vooral heel veel genietmomentjes!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Oh, wat herkenbaar. Wij zijn 11 jaar geleden met spoed vanuit Arnhem naar Amsterdam gebracht met de ambu. Niets bij je. En even later heb je een kind waar je niet aan mag zitten. Manlief wist niet eens dat ik al bevallen was; ze waren hem vergeten in te lichten en hij wist niet waar ik was. Drama. Hij wist niet of ik nog leefde of dat ons zoontje nog leefde. Na 5 dagen werd ik ontslagen en moesten we ook naar het RmcD. De volgende dag mochten we terug naar Arnhem omdat het goed ging. En omgerekend met 25w6d zwangerschap mocht hij mee naar huis. We hebben heel veel geluk gehad. Maar als je daar midden in zit, ben je daar niet mee bezig. Dan ben je aan het overleven. Kangaroën. Sondevoeding. Verslagen lezen. Knuffelen. Huilen. Angst. Blijdschap. Geleefd worden.
    Wat fijn dat jullie deze kerst met z'n drietjes mogen vieren. Even zonder zorgen (gefeliciteerd dat de controles goed waren!!). Geniet van elkaar. Het slijt hoor. Het gaat niet weg, maar het slijt wel! xxx

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Fijn te horen dat het slijt, nu heb ik er nog vaak verdriet om, maar ben ook zeer dankbaar voor de goede afloop. Ik heb in die tijd om me heen ook andere moeders op de afdeling ontmoet die helaas afscheid van hun kindjes hebben moeten nemen.

      Verwijderen
    2. Oh ja, vreselijk. Dan gingen de gordijnen dicht, tussendeur dicht en dan wist je al genoeg. Zit jij daar met je hummel te buidelen..brrr...Overigens kan ik ook nog in huilen uitbarsten hoor, als ik mijn verhaal vertel. Want dat is veel pittiger dan ik hier boven heb opgeschreven. Dat laat je nooit meer los. Maar zoals ik al zei: het slijt wel.

      Verwijderen
  10. Ach wat een verhaal en wat een start. Geniet van deze dagen en laat ook af en toe je verdriet toe over wat was. Want dit zal zeker zijn sporen hebben nagelaten.
    Wat een wonder dat jullie nu dan een jaar later zo'n blij en gezond mannetje hebben.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Elke dag denk ik er nog wel aan en soms laat ik een traan.

      Verwijderen
  11. Jeetje, wat was hij klein zeg! Wat een prachtig mannetje,
    Ik wens jullie heel veel geluk en gezondheid toe, en laat 2013 een jaar vol met geluk en gezondheid zijn!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Bedankt voor alle lieve gelukswensen. Het doet me goed soms weer mijn verhaal weer te vertellen en wat fijn dat ik dan van die lieve reacties krijg.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Vertel maar. Huil maar. Realiseer je dat het goed met jullie afgelopen is. En geniet van elkaar. Dat is niet iedereen gegeven.
    Marjolijn.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat besef ik maar al te goed dat het niet iedereen is gegeven. In het ziekenhuis hebben we dat om ons heen vaak genoeg gezien.

      Verwijderen
  14. Wat een ontroerend verhaal! Met zo'n prachtige afloop. Ik wens jullie voor 2013 alle goeds toe!

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Wat hebben jullie een zwaar jaar achter de rug. Ik wens je alle drie een mooi en rustig 2013.

    BeantwoordenVerwijderen