Grrr, echt hè, soms....

Vorige week had manlief een keer met z'n eigen pinpas getankt, omdat hij de tankpas van zijn lease-auto niet kon vinden. En vroeg vervolgens of ik wist waar zijn pasje was. Eh ja, die heb ik de vorige keer netjes teruggestopt in je dashboardkastje. Nee hoor, daar heb ik al gekeken, daar zit hij niet in. Dus ik liep mee naar de auto en ja hoor, gewoon in het dashboardkastje, maar in het vakje van zijn bril. Daar had hij dus niet gekeken.

De gemaakte kosten kan hij gewoon declareren bij de leasemaatschappij, dus niks aan de hand. Toen ik vandaag het huishoudboekje bijwerkte en de rekeningen langs liep, herinnerde ik manlief eraan dat hij die kosten bijna 65 euro nog moest declareren. Dat kan niet, zei hij toen, hij was vergeten een bon te vragen. Hij deed er zo nonchalant over, dat snap ik dus echt niet. Hij snapte niet waarom ik me zo over dat geld kon opwinden. HALLO! Het gaat over bijna 65 euro, dat ga je toch ook niet zo door de WC spoelen!!! Ja, maar wat wil je dan dat ik doe, vroeg hij uiteindelijk. Uhh, gewoon dat je er ook van baalt en de volgende keer beter nadenkt zodat dit niet nog eens gebeurd.

Vervolgens stelde hij voor om na te vragen of hij alsnog een bon krijgen van de benzinepomp. Ik vraag me af of dat lukt, maar goed dat hij er toch wat mee doet is al iets.

Soms vraag ik me dan af waarom ik zo goedkoop mogelijk boodschappen doe, wasbare luiers gebruik, restjes opmaak etc.... Zo dat heb ik van me afgeschreven nu niet meer aan denken.

Meer bewegen en afvallen

Begin deze week kreeg ik de uitslag van het vasculair onderzoek wat begin augustus bij mij is gedaan. Dit is gedaan n.a.v. de HELLP (zwangerschapsvergiftiging) die is ontstaan bij mijn zwangerschap vóór de 32ste week. Het onderzoek was erop gericht om een eventuele onderliggende oorzaak te achterhalen en een kansberekening los te laten op herhaling.

Eigenlijk is er héél weinig bekend over het HELLP syndroom, wat precies de oorzaak is, weet men niet, maar er zijn wel risicofactoren. Bij het onderzoek werd de bloeddruk verschillende keren gemeten, urine onderzocht en 17 buisjes bloed afgenomen.

Uit de uitslag kwam gelukkig niks echts schokkends. Het enige wat ze hadden gevonden was een te hoog bmi. Tja, dat weet ik zelf ook wel en is al een probleem sinds mijn twaalfde. Eigenlijk was het toen nog geen probleem, maar doordat ik mezelf dikker vond dat de rest ging ik op "uithongerstand"en kreeg ik vervolgens eetbuien. Maar nu zou ik willen dat ik dat figuur van toen had.

Dus het advies was om gezonder te gaan eten en meer te bewegen. Dat probeer ik al zo lang, maar blijkbaar is het niet voldoende. Wat ik heb meegemaakt wil ik echt geen 2e keer meemaken, maar een kinderwens voor een 2e is er nog wel. Dit is wel weer een stimulans om er nu echt nog een keer voor te gaan. Ook helpt het dat het voor zoontje extra belangrijk is om gezond te eten en te bewegen door zijn hartafwijking. En dan moet je natuurlijk wel het goede voorbeeld geven.

De afgelopen 9 maanden kwam ik er vaak niet aan toe kwam om gezond te eten en te sporten. Maar nu alles weer in een rustiger vaarwater komt wil ik er ook echt voor gaan. Op zich eet ik niet heel ongezond, maar ik eet gewoon vaak te veel. Ik kan moeilijk maat houden en als er een keer iets van chips of chocola in huis is, moet het ook zo snel mogelijk op.

Ik wil in ieder de 10 zwangerschapskilo's eraf en mijn conditie weer op oud peil. Want mijn conditie is wel achteruit gegaan, op een stoel naast een bedje zitten in het ziekenhuis is niet echt conditie verbeterend.... Het zou mooi zijn als ik er nog 10 kilo extra afkrijg....

Dus we hebben afgesproken om de komende tijd geen ongezonde dingen in huis te halen. Voor de feestdagen en aankomende verjaardagen maken we natuurlijk wel een uitzondering. Grr, waarom is de halve familie en vriendenkring in okt/nov/dec jarig? Ik ga nog meer letten op wat ik drink, voorlopig zoveel mogelijk water en thee. Max. 2 kopjes koffie per dag, maar dan alleen met melk (ben al aan het afkicken van de suiker) en max. 2 glazen diksap (iets meer water dan anders erbij). En verder natuurlijk gewoon normaal gezond eten. Elke dag wil ik minimaal 1 uur bewegen. Dat kan van alles zijn; wandelen met de kinderwagen, zwemmen, fietsen... Beetje jammer dat we nu net de herfst in gaan, maar dan moet ik boven de crosstrainer maar weer uit het stof halen. Ik neem voorlopig geen abonnement op de sportschool, eerst maar eens zien hoe het zo gaat. En in januari zijn er vast weer aanbiedingen, met de goede voornemens van iedereen, dus dan kan ik altijd nog overstag gaan. En verder genoeg ontspannen en slapen, dan moet het volgens mij wel goed komen.

Ik ben inmiddels alweer ruim een week op weg. Ik had mezelf voorgenomen dat als zoontje de operatie achter de rug had gehad en weer naar huis zou komen gelijk te beginnen. En inmiddels is er al 1,3kg af. De eerste kilo's gaan altijd snel, maar toch het is in ieder geval een positief begin.

Het onderste uit de kan

Gisteren bedacht ik me dat het hier de gewoonste zaak van de wereld is om de verpakkingen voor voedsel, persoonlijke verzorging en schoonmaakmiddelen altijd proberen zo leeg mogelijk te maken. Daar hebben we verschillende methodes voor en vandaag zal ik daar maar eens een blogje aan wijden hoe wij dat doen.

Bijna lege potten broodbeleg (jam, pindakaas, chocopasta etc.) moet ik van manlief altijd in de kast laten staan. In het weekend maakt hij hier dan een lekker maaltje van. Hij draait de deksel van de pot, scheurt een boterham in kleine stukjes en doet deze erin en prikt vervolgens een stukje brood aan zijn vork en schraapt hiermee langs de kant. Zo is er toch nog genoeg beleg voor een boterham. En de potjes komen zo helemaal leeg. Ik moest er in het begin wel om lachen, maar hij is het zo gewend en ik vind het ook wel makkelijk. Scheelt weer 1 of 2 boterhammen beleg en de potjes worden mooi schoon.

Bijna lege flessen van sausjes gaan hier op de kop in de koelkast, dan komt er de volgende keer dat je ze gebruikt altijd nog wel wat uit. Soms doe ik er ook een klein beetje water bij, het sausje wordt dan wat dunner, maar meestal is dat geen probleem.

Ook in flacons van wasmiddel, shampoo en douchegel gaat als deze leeg lijken te zijn wat water. Even schudden en meestal is er dan nog wel genoeg voor 1 à 2 keer.

Pakken vla en yoghurt knip ik als ze bijna leeg zijn af. Ik heb dan een soort bakje waar ik het laatste beetje uit kan eten met een lepel. Vervolgens schuif ik de twee helften in elkaar, druk het plat en zo neemt het ook nog minder ruimte in in de prullenbak.

Tandpasta gaat hier ook doormidden als we niks meer uit de tube krijgen. We kunnen dan meestal nog wel een week met de restjes tandpasta poetsen. Om te voorkomen dat de tandpasta uitdroogt, duwen we de twee helften weer een beetje in elkaar.

Lege roomboter verpakkingen bewaar ik in de koelkast. Hier kan je heel handig nog een keer een ovenschaal of bakblik mee invetten. Je wrijft gewoon met het papiertje langs de schaal.

Eigenlijk zijn het allemaal dingen die voor ons heel vanzelfsprekend zijn en onbewust besparen we hierdoor een klein beetje.

Hebben jullie nog methodes om "het onderste uit de kan te krijgen"?

Kookboeken wegdoen of niet?

In onze boekenkast staat meer dan een plank aan kookboeken. Ik moet eerlijk bekennen dat ik wel eens door de boeken heen blader, maar weinig recepten er uit maak. Het enige kookboek dat ik echt gebruik is: Kook ook! Omdat daar veel uitleg instaat over allerlei groenten en dat is wel weer handig met het groentepakket wat ik elke week neem. Meestal zoek ik recepten op internet. Dat is veel makkelijker, want dan kan ik specifiek op een bepaald ingrediënt zoeken waarmee ik wil koken.

Dus eigenlijk staan die kookboeken daar maar een beetje stof te vangen. Ik twijfel nu heel erg of ik de boeken weg zal doen; een paar duurdere boeken op bol.com en de rest meenemen naar de volgende rommelmarkt (kraam geboekt voor 24&25 nov). Ik denk eigenlijk dat als ik ze wegdoe, ik ze niet zal missen. En het maakt weer mooi ruimte voor de boeken van manlief, die nog steeds in de verhuisdoos op zolder zitten.

Ik ga er nog maar eens een nachtje over slapen......

Dagje kinderboerderij

Manlief en ik hadden allebei toch wel het gevoel dat we de gebeurtenissen van deze en afgelopen week moesten vieren. Maar hoe? was de grote vraag. Een echt feest geven en veel mensen uitnodigen hadden we zelf wel zin in, maar daar doen we zoontje geen plezier mee. Daarnaast is het ook niet slim, hij moet de komende weken echt nog rustig aan doen en uitkijken voor virusjes. Over 3 maandjes wordt hij toch al 1 dus gaan we dat maar grootst vieren hebben we bedankt!

Omdat manlief compleet door zijn vakantiedagen is en de laatste tijd ook veel gebruik heeft gemaakt van ouderschaps- en onbetaald verlof, komt een vakantie nu ook niet zo goed uit. Naar het buitenland zouden we nu toch niet gaan. Dus volgend jaar maar eens lekker op vakantie gaan.
Een dagje ergens heen dan? Nou niet een hele dag, zo 1,5 week na de operatie. Dat is nog veel te vermoeiend voor hem. Even ergens heen dan, maar niet te ver van huis? We vinden het wel leuk om eens met zoontje te gaan zwemmen, dat hebben we nog nooit gedaan. Maar ook in het zwembad loop je kans op virusjes en met zo'n sonde niet ideaal. Dus dat stellen we maar even uit.

Uiteindelijk zijn we naar de kinderboerderij gegaan, hier zo'n 8km verderop. Ik was er nog nooit geweest, maar het is heel leuk met een speeltuintje en ook nog gratis. Nu was zoontje er misschien nog wat klein voor, maar in het voorjaar zijn we zeker van plan terug te gaan. Dan kunnen we ook best op de fiets gaan, het is een mooie weg door de natuur ernaar toe. Eigenlijk maakt het ook niet uit wat we doen, waren we allebei van mening, als we maar met z'n drietjes zijn en genieten!

En we hebben bedacht om in november een weekend naar een huisje te gaan. Wel ergens met zwembad, daar kijken we zo naar uit. Ik heb even een beetje op internet gezocht, maar de prijzen vallen me nog best tegen voor zo'n weekendje in een park. Ik zit nu te denken aan mystery c.parcs. Dan weet je pas 4 dagen van te voren in welk park je zit en welk type huisje, maar dan kost een weekendje in een 4p huisje "maar" 200 euro incl. bijkomende kosten. Ik heb ook naar goedkopere parken gekeken, maar dan moet je de babybedje en stoel weer apart huren en kom je op hetzelfde bedrag.  En onze vw polo is echt niet groot genoeg om al die spulletjes mee te nemen. Verder maakt het ons niet zoveel uit in welk park we zitten, met de lease-auto kost de reis ons toch niks en een weekend kunnen we ons overal wel vermaken. Hoop alleen dat het niet tegenvalt. Van de andere kant denk ik ook: laten we eens lekker smijten met geld en ons zelf lekker verwennen. Maar zo'n klein krenterig mannetje in mijn hoofd zegt dat ik daar spijt van ga krijgen en dat geld beter voor de vakantie(s) volgend jaar kan gebruiken.

Iemand toevallig ervaring met mystery c.parcs?

We zijn weer thuis!

Hoera! We zijn weer thuis. Het is allemaal nog heel onwerkelijk. Maanden zit je tegen een zware spannende operatie openhartoperatie aan te hikken en dan ineens is het in 1 week allemaal voorbij.
We moeten de komende 5 weken nog wel wat rustig aan doen, dus niet bij zieke kindjes in de buurt komen en op drukke verjaardagen gaan zitten. Maar daarna is ons leven toch eigenlijk weer zo goed als normaal. Ben ook zo blij dat we straks zijn 1e verjaardag normaal kunnen vieren.
Zoontje heeft nog wel steeds sondevoeding, gelukkig konden we dat al zelf geven, dus mochten we eerder naar huis. Maar hij drinkt zijn fles al voor de helft zelf en de groente- en fruithapjes gaan ook met de dag beter. Ik denk dat hij over een paar weken - maanden wel van die sonde verlost is.
En daarnaast hebben we nu een heel ander kind, veel vrolijker en meer ontspannen. Je merkt wel dat hij nog pijn heeft als hij bijvoorbeeld hoest en natuurlijk is hij nu net verkouden door zijn lagere weerstand en heeft nu ineens wat moeite met doorslapen. Maar verder is het echt een geweldige stoere bink!
Zelf durven we ook weer naar de toekomst te kijken en komt ook steeds de vraag boven of ik nog ga werken of niet. Ik vind dat heel moeilijk. Ik het de afgelopen 9 maanden eerst nog zwangerschapsverlof gehad met aansluitend ziektewet. Ik wil eerst een tijdje genieten van zoontje, eens lekker ontspannen kunnen wandelen met de kinderwagen en lekker met hem spelen. Dus heb ik gevraagd of ik nog wat bedenktijd kan krijgen. Ik vind zelf niet dat ik nog veel langer in de ziektewet thuishoor, omdat ik veel beter in mijn vel zit. Ik heb nog wel wat tijd nodig om de afgelopen maanden te verwerken, maar zou best weer rustig aan aan de slag kunnen gaan.
Ik heb mijn werkgever gevraagd of ik tot eind dit jaar nog thuis kan blijven door al mijn vakantiedagen in te zetten (had dit jaar nog niks gebruikt) en daarnaast ouderschapsverlof op te nemen. Dan heb ik 3 maanden de tijd om te kijken hoe het gaat thuis. Als zoontje in die tijd van de sonde afraakt is oppas vinden sowieso een stuk makkelijker.
De enige reden dat ik weer zou willen werken is dat ik de sociale contacten mis en wat extra inkomsten toch wel fijn zijn. We kunnen het op salaris van manlief redden, maar er blijft dan weinig over voor extra's, daar zouden we dan vooral ons spaargeld voor moeten aanspreken. Maar ik denk dat het werk wat ik deed niet meer echt bij me past. Ik zat in de detachering, dus heb altijd een enkele reisafstand gehad van meer dan 1 uur. En parttime werken is ook niet mogelijk. Ik kan niet minder werken dan 4 dagen in de week. Ik zou wel mijn ouderschapsverlof kunnen gebruiken om minder te werken, maar dat is dan ook tijdelijk. En ik zou wel weer een auto moeten aanschaffen (of leasen) en (betaalde) oppas regelen. En ik werkte in een behoorlijk commerciële omgeving, iets wat mij steeds minder aansprak en nu helemaal.
Misschien dat een andere baan beter bij mij past. Iets dichterbij huis en mogelijkheid tot 2-3 dagen werken. Maar daar ga ik de komende tijd dus over nadenken en misschien ook wel wat solliciteren. Ik vind het eigenlijk toch wel heel eng om mijn baan op te zeggen, hoewel ik weet dat het kan en waarschijnlijk de beste oplossing is.
De muren kwamen de afgelopen maanden wel op me af zo thuis, maar ik zat natuurlijk ook niet in een normale situatie. Ik kon bijna niet met zoontje de deur uit. Nu is dat anders, dus tijd om te ontdekken of thuismoeder iets voor me is.

Opgelucht ademhalen

De operatie van zoontje is naar voren geschoven en afgelopen woensdag was de grote dag. Het was heel erg spannend. Vooral omdat we van te voren nog een gesprek hadden met de chirurg, die vertelde dat ze eigenlijk nog niet precies wisten welke oplossing ze zouden toepassen, dat ze dat pas konden bepalen zodra hij open op de operatietafel lag. En dat het risico op mortaliteit of ernstige hersenbeschadiging toch wel 20-30% was.

Na 5,5 uur wachten was de operatie klaar en mochten we naar de IC. Hij lag daar aan allerlei kabeltjes en monitoren en nog aan de beademing, ze hielden hem in slaap. De operatie was geslaagd, ze hebben fr beste oplossing kunnen doen, een hele opluchting. Maar er is wel een grote kans dat hij in de toekomst (jaren) nog een heroperatie moet ondergaan. De eerste 24 uur waren het spannends. Maar hij is er zonder problemen doorheen gekomen.

Gisteren mochten er a heel veel ondersteuning weg; pacemaker, beademing en drains. Daarna lieten ze hem langzaam een beetje wakker worden. Vreemd om hem zo roze te zien, hij is altijd bleek en blauw geweest. Vandaag mag hij waarschijnlijk al naar de verpleegafdeling voor zijn verdere herstel.

Er lijkt nu echt een einde te komen aan 9 spannende maanden. Als ik zo terug kijk, realiseer ik me dat ik de afgelopen maanden niet echt van ons ventje heb kunnen genieten. Het is eigenlijk nog niet te bevatten dat daar nu een einde aan lijkt te komen. Weer een normaal leven oppakken, hoewel ik denk dat ik nu heel anders in het leven sta. De afgelopen 9 maanden waren een grote nachtmerrie, terwijl het een fijne tijd had moeten zijn. Die tijd gaan we nu eerst inhalen. Genieten met zijn drieën. Misschien er even tussenuit om tot rust te komen. We zullen zien.

Nu is het vooral belangrijk dat zoontje herstelt van deze grote operatie en hopelijk ook snel van zijn sonde af kan.